(سرفه ميكنيم!!!) از بس خاك گرفته دارم خفه ميييييييييييشم

كمك!

اگه كسي گذرش اينجا افتاد به تاريخ پست قبلي نگاه نكنه....!

اين پست به افتخار فرشته مهربوني كه قرار به اينجا سر بزنه....

بیا لبخند بزنیم بدون انتظار هیچ پاسخی از دنيا

شاد بودن تنها انتقامی است که میتوان از دنیا گرفت

پس همیشه شاد باش

تا بعد كنكور ...

اي فرصت نسيم براي وزندگي

پروانه ي پرنده براي پرندگي

اي اهتزاز روح به بوي نسيم دوست

امكان دل براي تكان و تپندگي

ليلايي تو را همه مجنون كوه و دشت

باد دوندگي و غزال رمندگي

در بند خويش بودن معناي عشق نيست

چنان كه زنده بودن ، معناي زندگي

غرق عرق ز دست دل سركش خودم

شرمندگي است پيش تو اظهار بندگي

دستور زبان عشق (قیصر امین پور)

سال نو بر همه ی شما ،دوستان عزیزم مبارک باد.

امیدوارم سال ۸۸ سالی پرخیر و برکت برای همه مردم باشد.

 ***

باز هفت سین سرور

خنده و بیم و امید

*متاسفانه شاعر ناشناس است...

شاد باشید

درود و صد درووووووود

این پست فقط به افتخار قبولی خودم و الهام جون در المپیاد ادبیات (مرحله اول )

هست...

البته دوستان عزیزم هرچند تلاش کردند ولی متاسفانه نتیجه مطلوب رو نگرفتند.

ان شاالله در کنکور شاهد درخشیدن شون باشیم.

منم که صبح به امید خدا عازم سفر هستم.

و تقریبا تا ۲ هفته نمی تونم آپ کنم.

و طبق معمول زحمت ها می افته رو دست آتنا جون.

برای همه آرزوی موفقیت دارم.

دعامون کنید بتونیم دو مرحله دیگه رو هم با موفقیت بگذرونیم.

شاد باشید

آقای محمودی در این غزل ، پايداري ، وسعت ديد و ايمان

و پاك بازي مردم ايران را توصيف مي كند.

كرامت آبي

دلم شکسته تر از شیشه های شهر شماست

شکسته باد کسی کاین چنینمان می خواست

شما  چه  قدر   صبور و  چه  قدر   خشم آگین

حضورتان   چو   تلاقی   صخره   با    دریاست

به   استواری   ،   معیار      تازه      بخشيديد

شما  نه  مثل  دماوند ،  او  به  مثل  شماست   

بيا   كه   از    همه    دشت ها  سوال  كنيم

كدام   قله    چنين   سرفراز   و    پابرجاست؟

به   يك    كرامت  آبي      نگاه      دوخته ايد

كدام  پنجره  اين گونه  باز ، سوي خداست؟

ميان  معركه لبخند مي زنيد   به     عشق

حماسه چون به غزل ختم مي شود زیباست

شما که اید ؟صفی  از  گرسنگی   و   غرور

که استقامت و  خشم  از نگاهتان  پیداست

اگر چه باغچه ها را کسی  لگد مال   کرده

ولی  بهار   فقط  در    تصرف    گل هاست

تخلص   غزلم  چیست به  غیرنام  شما؟

ز یمن  نام شما  خود  زبان من گویاست

شاد باشيد

کربلا یعنی کرامت داشتن                    رفتن و با خون خود گل کاشتن

کربلا دیباچه ی فرزانگی                     یک زن و هفت آسمان مردانگی

 جز زینب که تواند که چنین صبر را معنا کند

جز زینب که تواند بر رگ های گردن برادر بوسه زند

جز این مادر که تواند فرزندانش را فدایی حسین(ع) گرداند

جز شیرزن کربلا که تواند در قصر یزید ندای (( ما رایت الا جمیلا)) سر دهد

به راستی که جز او کسی نمی توانست مصیبت عظیم کربلا را بر دوش کشد.

                                                                                                          منبع:دوست

*فردوس ماکتی ست ز ایوان کوی تو*

              *یوسف اسیر جلوه و مبهوت روی تو*

 *شیعه خبرنگار غدیرست در جهان*

                   *کفش تمام شیعه نثار عدوی تو*

کسب عرفان و معنویت هم برای خود دستوری دارد.

در بسیاری از الفاظ و اصطلاحات در علوم مختلف غیر از معنایی که به صورت عادی از آنها فهمیده می شود مفاهیم دیگری هم می توان فهمید.

از خود همین "دستور زبان" نمونه بیاوریم.

دستور زبان برای تصحیح "گفتار" و "نوشتار" است. ولی... آیا نمی شود از آن در تصحیح "کردار" هم کمک گرفت؟

دستور زبان برای شناخت روش صحیح کاربرد واژه ها و ساختار کلمات و تنظیم جملات است.

برای عمل" صحیح" چه معیار و دستوری وجود دارد؟ ناهنجاری و غلط در کردار و معاشرت را با کدام دستور باید نوشت؟

تازه درستی گفته و نوشته هم به "بعد ادبی" آن منحصر نیست. درست بودن سخن در "مضمون و محتوا" هم شرط کمال و زیبایی آن است.

دستور زبان به ما می آموزد که "فعل" و "فاعل" باید هماهنگ باشد. بین "ضمایر" و "اشخاص" هم باید تناسب وجود داشته باشد.ولی...آیا رفتار ما فعل به حساب نمی آید؟ وآیا حالات درونی ما جزء ضمایر نیست؟ ناهماهنگی میان ظاهر و ضمایر ما آیا "غلط دستوری" نیست؟

"نهاد " ما چگونه ساخته می شود؟ برای "مستقبل" خود چه کرده ایم و "ماضی" ما چگونه بوده است؟

در گفتار روزمره ما چه قدر "حرف اضافه" است؟ اصلا در"صفت" و"فعل" به چه چیزی و چه کسی "اضافه" شده ایم؟

آیا فعل هایی که از ما سر می زند "لازم" است؟"معلوم" است؟ "مجهول" است؟

آیا هیچ تمرین می کنیم که "فعل های مجهول" را به "معلوم" تبدیل کنیم؟ من غیر از خدای متعال هیچ "اول شخص مفرد"ی نمی شناسم.شما چطور؟

چگونه می شود از "من"ها "ما" ساخت و مفردها را به "جمع" تبدیل کرد؟

بسیاری ازما کارهایی مشابه انجام می دهیم."ماده"افعال ما گاهی مشترک و مثل هم است اما کدام "شناسه" است که ماهیت ارزشی کارهای ما را تعیین می کند؟ شاید آن شناسه "نیت" باشد!

اگر کارها و نیت ها را از "مرکب"شدن با خدا و ریا درآوریم و همان "ساده" خالص باشیم بهتر است. اگر خدا را "پیشوند"و "پسوند" همه ی فعل ها وصفات و ترکیبات خود سازیم زندگی مان "ادبی تر" می شود. 

                                                                                                                                                                    منبع:کتاب

              *تقدیم به همه دوستان عزیزم

دل من دير زماني ست كه مي پندارد:

  "دوستي " نيز گلي ست

مثل نيلوفر و ناز ،

       ساقه ي  تُرد ظريفي دارد.

بي گمان سنگدل است

  آن كه روا مي دارد

جان اين ساقه نازك را

بيازارد.

***

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند

            دست يكديگر را بفشاريم

         به مهر

جام دلها مان را

مالامال از ياري ،غمخواري

بسپاريم به هم

بسراييم به آواز بلند :

                      -شادي روي تو !

             اي ديده به ديدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

            عطرافشان

                         گلباران باد.

                             *فریدون مشیری*

·         کسي به فكر گل ها نيست ،

كسي به فكر ماهي ها نيست،

كسي نمي خواهد باور كند كه باغچه دارد مي ميرد،

كه قلب باغچه در زير آفتاب ورم كرده است.

·         که ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهي مي شود

و حس باغچه انگار

چيزي مجردست كه كه در انزواي باغچه پوسيده ست.

·         حياط خانه ي ما تنهاست

حياط خانه ما

در انتظار بارش يك ابر ناشناس

خميازه مي كشد

·         و حوض خانه ما خاليست

ستاره هاي كوچك بي تجربه

از ارتفاع درختان به خاك مي افتند.

*دوستتون داريم

شاد باشيد

به نام محبوب

با سلام و درود بر دوستان ادبي

اميدوارم  كه از لحظه لحظه زندگيتون لذت ببريد و

شاد باشيد.

بالاخره طلسم بعد از 10 روز كه از اردوي مشهد برگشتيم، شكسته شد و

تونستم  بنويسم...

الان كه دارم مي نويسم عكس شادروان قيصر امين پور

جلو چشمم هست ..

نمي دونم از خاطرات اردو صحبت كنم يا

 از تاسف از اينكه يكسال و يك هفته و چند روز  بدون آقاي امين پور

همچون برق گذشت ...

و من حتي نتونستم در سالروز رفتنش ، "۸ آبان" اينجا چيزي  بنويسم!!

.

.

.

*اين شعر رو به ياد شاعر بزرگ باهم  مي خونيم و براي شادي روحش فاتحه اي مي فرستيم.

 الفباي درد 

        الفباي درد ازلبم مي‌تراود
        نه شبنم ، كه خون از شبم مي‌تراود

        سه حرف است مضمون سي‌پاره دل
        الف . لام . ميم . از لبم مي‌تراود

        چنان گرم هذيان عشقم كه آتش
        به جاي عرق از تبم مي‌تراود

        زدل بر لبم تا دعايي برآيد
        اجابت زهر ياربم مي‌تراود

        ز دين ريا بي نيازم ، بنازم
        به كفري كه از مذهبم مي‌تراود. 

خدایش بیامرزد و روحش شاد.

*قبل از اينكه در مورد اردو صحبت كنم از خدا مي خوام

همه كساني كه مشتاق  و آرزومند زيارت آقا علي بن موسي الرضا(عليه السلام) هستند

به آرزوشون برسند.

آمين!

 اردوي 6 روزه مشهد تجربه خيلي خوبي بود.

مخصوصا همسفر شدن با دوستان خوبمون در شهيد اصفهاني و

همچنين دانش آموزان دبيرستان غيرانتفاعي ياسين

و آشنايي با گروه 13 نفره پايه سوم انساني دبيرستان غ ياسين.

البته در طول 4روزي كه در مشهد بوديم (2 روزش هم بين راه گذشت!)

يك روز به نيشابور آرامگاه شاعران بزرگ تاريخ ( عطار و خيام نيشابوري ) و

قدمگاه امام رضا(عليه السلام) رفتيم.

همچنين  از موزه آستان قدس رضوي هم بازديد كرديم.

براي من كه براي اولين بار مي ديدم ، خيلي باشكوه بود

به ويژه طبقه اي كه جانوران دريايي(صدف ها و حلزون هاو... )

بودند .

عكساي مربوط به اردو رو در ادامه مطلب براتون گذاشتم ...

اميدوارم خوشتون بياد.

 ( کیفیت عکس ها زیاد خوب نیست، دیگه به بزرگی خودتون ببخشید!!!)

با سلام خدمت عزیزان

ولادت با سعادت حضرت معصومه(ع) خواهر امام رضا (ع) را و روز دختران را خدمت همه ی شما دوستان به خصوص دختر خانم های عزیز تیریک و شادباش عرض می کنم.

مسافر ما(مدیر وبلاگ) از زیارت امام رضا (ع) برگشت. زیارتش قبول!

انشاالله به زودی حس و حالش را از زبان خودش می خوانیم.

اللهم عجل لولیک الفرج!

به جـــان پاک تو ای دختر امام، ســلام          به هر زمان و مـکان و به هر مقام، سـلام

تويـی که شــاه خراسان بود بــرادر تــو          بـــر آن مقام رفيــع و بـر اين مقام، ســلام

به هر عدد که تکلم شـود به ليل و نهار          هــــزار بـار فـــزون تـر ز هـر کـلام، ســلام

صبح تا شب و از شام، تا طليعه صبــح          بر آستـانه قــدسـت علی الـدوام، ســلام

در آســـمان ولايــت، مــه تمــامی تـــو           ز پای تا به ســرت ای مـــه تـمـام، ســلام

به پيشگــاه تو ای خواهـــر شه کـَـونين          ز فـرد فـرد خليـق، به صبح و شام ســلام

منم که هر سر مويم به هر زمان گويـد          به جـان پــاک تـو ای دخــتـر امـام، ســلام

شهادت ستاره بقیع و امام عالم به علوم جهان امام جعفر صادق (ع) را خدمت همه شیعیان جهان تسلیت عرض می کنیم.

نویسنده این وبلاگ چند روزی است که عازم حرم ملکوتی امام رضا (ع) شده است. خوشا به حالش که توفیق عرض تسلیت خدمت امام رضا به مناسبت شهادت پدر بزرگشان نصیبش شده است.

از همین جا از او می خواهیم که برای تمامی بینندگان این وبلاگ دعا کند تا زودتر به این مکان مقدس مشرف شوند.

عزاداریتان قبول و التماس دعا!

فصل بی برگی!

با سلام خدمت همه ی دوستان ادبی محترم

هنوز در فکر آن کلاغم در دره های یوش

با قیچی سیاهش

بر زردی برشته ی گندمزار

وبا خشخش مضاعف

از آسمان کاغذی مات

 قوسی برید کج و رو به کوه نزدیک

 با غارغار خشک گلویش چیزی گفت

 که کوه ها بی حوصله در زل آفتاب

 تا دیرگاهی آن را با حیرت

در کله های سنگشان تکرار می کردند.

*ترانه ی بزرگ ترین آرزو

آه! اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک هم چون گلوگاه پرنده ای

هیچ کجا دیواری فروریخته بر جای نمی ماند

سالیان بسیار نمی بایست

 دریافتن را که هر ویرانه نشان از غیاب انسانی است که حضور انسان آبادانی است

هم چون زخمی همه عمر خونابه چکنده

هم چون زخمی همه عمر به درد خشک تپنده

به نعره ای چشم به جهان گشوده

به نفرتی از خود شنونده غیاب بزرگ این چنین بود

سرگذشت ویرانه چنین بود

 آه! اگر آزادی سرودی میخواند کوچک کوچک تر حتی از گلوگاه یکی پرنده.

                                                                                                                                          *شفیع کدکنی*

دوستان همیشه همراه با نظرهایتان ما را خوشحال کنید

*آتنا

نياز نيمه شبي رفع صد بلا بكند

عتاب يار پري چهره عاشقانه بكش

كه يك كرشمه تلافي صد جفا بكند

زملك تا ملكوتش حجاب بردارند

 هرآنكه خدمت جام جهان نما بكند

طبيب عشق مسيحا دمست و مشفق ليك

چو درد در تو نبيند كرا دوا بكند؟

تو با خداي خود انداز كارو دل خوش دار

كه رحم اگر نكند مدعي ، خدا بكند

ز بخت خفته ملولم بود كه بيداري

بوقت فاتحه ي صبح يك دعا بكند

بسوخت حافظ و بوئي بزلف يار نبرد

مگر دلالت اين دولتش صبا بكند

***

*خدیجه